Summerhill

9 augustus 2017 / Verhalen,Video's

Twee weken geleden keek ik de film Mary Poppins: de nanny die met een paraplu aan komt vliegen en onvoorstelbare fantasieën uit haar handtas tovert. Haar belevingswereld kent geen grenzen, en in de film neemt ze de kinderen letterlijk mee in die belevingswereld om te laten zien dat er geen grenzen zijn. Spelen pur sang. Het herinnerde me aan talloze momenten van vroeger. Zo beleefde mijn broertje, zusje en ik het bed van mijn broertje als een piratenschip, met denkbeeldige mast en zeilen, dat over torenhoge golven denderde en waar het altijd feest was. We overrompelden onze oppas met de ene ‘piratenshow’ na de andere, inclusief on spot verzonnen liedjes. Als kind voelde ik me zoals Mary Poppins in de film. Maar ik dacht dat ik niet zo mocht zijn.

 

Toen de aftiteling in beeld kwam, brak ik in tranen uit. Ik heb een half uur onafgebroken gehuild. De hals van m’n shirt was doorweekt. Het was oké.

 

Ik identificeer mezelf met mijn creativiteit en het intens beleven van waar ik ben. Daar vertrouw ik op. Het voelt heel gek om te beseffen dat er in de wereld waarin ik groot werd gebracht geen plek was voor die grenzeloze belevingswereld. Op school moest ik vijf dagen per week naar een volwassene luisteren wiens kinderjaren al zover achter de rug waren dat hij/zij vergeten leek hoe fijn het is om vrijuit te spelen. Ik werd aan het werk gezet en beoordeeld. En daardoor ben ik in de loop der jaren onbewust gaan geloven dat het normaal is om als volwassene niet vrijuit te spelen. Dat ik als volwassene ‘serieus’ moet zijn en ergens aan moet voldoen. Dat ik als volwassene juist niet kan vertrouwen op mezelf en dus zekerheden in moet bouwen. Auw. AUW!

 

Het voelt alsof ik als nietsvermoedend kind mijn vliegende paraplu en tovertas in moest leveren. Alsof mijn fantasie werd afgepakt. Alsof mijn ziel harteloos in een isoleercel is gestopt. Zonder dat ik daar iets aan kon doen. Zonder dat ik wist dat het gebeurde.

 

Mijn tranen na afloop van Mary Poppins waren niet enkel tranen van pijn en verdriet. Mijn tranen waren ook tranen van ontlading. Ik voel me gezegend dat ik weer mag ervaren wie ik echt ben, dat ik dit verhaal kan schrijven, en dat er inmiddels scholen zijn waar kinderen hun onbevangenheid mogen zijn. Scholen waar kinderen nietsvermoedend zichzelf blijven en spelenderwijs ontdekken waar hun hart ligt en wat ze écht willen in hun leven. Summerhill is zo’n school. Summerhill is een democratische school in Engeland. Een documentaire over die community bekijk je via Youtube. Mary Poppins is er vast naar school geweest.