Wie echt verstandig is…

3 december 2017 / Reportages

Gepubliceerd in het Goirles Belang, door Norbert de Vries

Eric Mijnster heeft een boek geschreven. De titel luidt: Het geluksgevoel. Nèt uitgebracht, en ook nog maar heel kort woont hij in Goirle. Hij is (nog nèt) een twintiger (1988), maar toch al een man met een indrukwekkend verhaal. Een interessante vent ook, die moedige keuzes heeft gemaakt in zijn, zoals hij het zelf formuleert, ‘nietsontziende zoektocht’ naar het geluk. Het gaat over Verstand en Wilskracht en in het slothoofdstuk gebruikt hij de metafoor van het leven als een autorit waarbij het draait om een goed samenspel tussen deze beiden: “Verstand interpreteerde vanaf de bijrijdersstoel hoe en waar, en Wilskracht bepaalde met het stuurwiel in handen waarheen. (…) Met de ideale rolverdeling bleek mens-zijn een hemels geschenk. Het enige wat essentieel bleek om het geluksgevoel te beleven, was de gouden formatie. Wilskracht stuurde namelijk niet aan op succes, of geluk. Wilskracht reed, en dat was geluk.”

 

IK WIL GELUKKIG WORDEN

Toen de juffrouw op de basisschool de kinderen vroeg wat ze later wilden worden, zei de een ‘politie’, en een ander ‘profvoetballer’, of ‘rijk’, maar de kleine Eric antwoordde: “Gelukkig”. Hij schrijft: “Wist ik veel. Ik had geen idee in welke vorm ik geluk zou vinden, maar dat was wat ik wilde. Zo voelde dat gewoon. Zo voelt dat nog steeds.” Zijn jongere jaren verliepen heel normaal, met vader, moeder, broertje en zusje. School, voetballen, en op woensdagmiddag het Goirles Belang bezorgen in zijn wijk: De Blaak.

 

Toen hij dertien was, gingen zijn ouders scheiden. Dat was naar en treurig, maar hij zette zich er overheen door zich op zijn studie te werpen. Een kwestie van concentratie, zegt hij. Hij zat op het Mill-Hillcollege en ging ineens hoge punten scoren. Zo kon hij van de tweede klas HAVO doorstromen naar de derde klas VWO. Maar toen kwam er ineens een stiefvader, en alles veranderde. Eric, inmiddels vijftien jaar oud, had voortdurend conflicten met deze man en het ging er daarbij soms heftig aan toe. Eric wilde begrijpen. Waarom? Maar zijn vragen wekten alleen maar meer irritaties, en hij werd op een kwade dag het huis uitgezet. Hij was boos op zijn stiefvader en teleurgesteld in zijn moeder: waarom had zij lijdelijk toegezien?

 

COMMUNICATIE, SPORT, AVONTUUR

Na het Mill-Hillcollege (2000-2006) ging hij aan de Tilburgse universiteit studeren. Hij had al vroeg geweten wat: communicatie- en informatiewetenschappen. “Als die studie niet al had bestaan, dan was ik hem zelf gestart.” Altijd al had hij de behoefte gevoeld om zijn belevingen te delen. “Ik schreef als jong voetballertje al wedstrijdverslagen en vanaf de intrede van het internet reeg ik websites aaneen. Kleedkamer5TV, met rapnummers en een digitaal spelersportaal.”

 

De studie bracht hem niet wat hij zocht: de ultieme methode van informatieoverdracht waarbij de intentie van de zender precies gelijk zou zijn aan de interpretatie van de ontvanger. Op de universiteit leerde je alleen welke vorm van communicatie in een gegeven situatie het meest geschikt was. ‘Het meest geschikt’ was voor Eric te weinig. Hij zocht de perfecte vorm, en daarin liep hij vast; hij begon te lijden aan paniekaanvallen.

 

Op een dag was hij er klaar mee. Hij nam plaats voor z’n prikbord, nam een leeg vel en schreef er puur intuïtief wat op: de woorden ‘communicatie’, ‘sport’ en ‘avontuur’. “Geen idee waar die impuls vandaan kwam. Mijn wilskracht sprak. Daar stonden ze, mijn passies, zwart op wit. ‘Communicatie’ vanwege het delen van beleving en mijn belangstelling voor de puurste vorm van informatieoverdracht. ‘Sport’ omdat ik lichaamsbeweging verrukkelijk vond. ‘Avontuur’ in verband met mijn ontembare nieuwsgierigheid en wil om het leven te beleven.”

 

KEUZES MAKEN

“Mijn prikbord hielp me om levenskunstenaar te worden. Ik wist, dat ik kon kiezen voor mijn geluk. Ik ben volkomen vrij. Ik ben niet op de wereld om te voldoen aan wat anderen, de samenleving, willen, ik ben hier om één reden: omdat ik het wil. Die absolute keuzevrijheid maakt dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk. Ik maak de keuze om van koers te veranderen. Ik kies ervoor om naar mijn binnenste te luisteren.”

 

Eric studeerde af als communicatiedeskundige, maar koos er direct na mijn studie voor om iets heel anders te gaan doen: reisleider van fietsvakanties. Waarom juist dat? “Geen idee. Ik wist dat ik blij werd van iets doen ‘omdat ik het wil’, van het volgen van mijn wilskracht. Na het fietsen in Noorwegen werden het, als wintersportreisleider, de bergen en de sneeuw in Frankrijk.” En van het ene rolde hij in het andere. Hij raakte verslingerd aan fietsen, het liefst de berg op. En daarover ging hij schrijven. In de winter van 2011/2012 zag zijn blog ‘Gespleten asfalt’ het licht. Zijn verhalen en foto’s over zijn fietstochten trokken de enthousiaste aandacht van een grote schare volgers. En toen ging hij een stap verder: hij ging La Route des Grandes Alpes rijden: 650 kilometer, 14 bergpassen.

 

Eric wilde hem non-stop rijden, in één ruk, zonder te slapen. “De statistieken had ik tegen. Alle logica ook. Het was, welbeschouwd, onmenselijk, maar ik wilde het gewoon. Ik wist dat het me daarom zou lukken. Ik hoefde het alleen nog maar te doen.” Op 24 juni 2015 begon hij eraan, en 36 uur later stapte hij af. In het boek beschrijft hij deze monstertocht in extatische bewoordingen. Hij was de hele weg in een flow, een superflow. “Mijn besef van plaats en tijd was verdwenen. Ik beving me in een leegte, een witte ruimte zonder muren, plafond of vloer. Geen kader, vormen en lijnen, geen pijn ook. Er was niets.”

 

IN EEN BUS

Thuisgekomen zegt hij de huur van zijn Tilburgse appartement op en verkoopt zijn inboedel. Hij gaat in een bus wonen en vertrekt. In Dijon, zijn eerste rustplaats, wordt hij overweldigd door gevoelens van bevrijding en radeloosheid tegelijk. Na een paar uren van tranen en snikken, rijdt hij naar een wegrestaurant voor de wifi. “Ik opende mijn laptop, en startte met typen. Althans, mijn vingers startten met typen. Er verschenen zowaar drie woorden in de balk van de zoekmachine: ‘Boeddhistisch klooster Bordeaux’. Stomverbaasd keek ik naar het scherm. Ik had geen flauw benul waar die woorden vandaan kwamen. Ik was nog nooit met het boeddhisme in aanraking geweest. Nog nooi had iemand mij over een dergelijk klooster verteld. Laat staan in Bordeaux.”

 

Op de pagina van Plum Vilage in Thénac las hij over ‘happines’ en ‘living in the now’. Precies wat hijzelf ook zocht. En natuurlijk wilde hij naar dat klooster. Op een wonderlijke manier (lees daarvoor maar het boek) komt hij daar aan en ontmoet er een Nederlandse monnik. Hij heeft er dezelfde ervaring als tijdens zijn Alpenrit: leegte, vrijheid, superfocus. Hoe het verhaal verder gaat en welke bijzondere ontmoetingen nog volgden: nogmaals, lees het boek.

 

BOEK

Na zijn reis in de bus besluit Eric om zijn inzichten te delen met iedereen die zijn boek wil lezen. In het nawoord richt hij zich tot die lezer: als het verhaal je raakt, dan voelt ook jouw wilskracht zich aangesproken. En hij adviseert: “Gooi je overtuigingen overboord en neem een diepe duik in het onvoorspelbare. Alleen door zelf op onderzoek te gaan kom je erachter waar ik het al die pagina’s lang daadwerkelijk over heb gehad. Ik weet dat je het kan. Ik weet ook dat het goed afloopt.” Ga je eigen weg, is de boodschap, want op je eigen weg is alles goed. Geluk is niet te beredeneren, alleen te voelen. Wie echt verstandig is, geeft zich over aan zijn gevoel.

 

Het boek Het geluksgevoel (20 euro) is te bestellen bij Bol.com en via de auteur ericmijnster.nl.