Eigen

‘Als je veertien bergen kan fietsen, dan kan je vast ook 160 boeken signeren.’ Ik keek de directeur van het Sophianum uitgelaten aan, nog nagenietend van de lezing. De man lachte en legde zijn uitdaging uit: ‘Dit verhaal moet doorverteld worden.’ Het korte gesprek vond plaats nadat ik mijn persoonlijke verhaal had gedeeld op een personeelsdag van de middelbare school in Gulpen. En zo vonden alle medewerkers op 5 oktober - de Dag van de Leraar - een exemplaar van Het geluksgevoel in hun postvak.

LERAAR EN LEERLING
Een paar weken na mijn bezoek aan het Sophianum stond ik in Theater de Schalm in Veldhoven. Een droom kwam uit door mijn verhaal op díe plek te delen. In de zaal zaten o.a. medewerkers, ouders en kinderen van DOE. ‘Dat is jouw leraar,’ hoorde ik een man wijzend naar mij tegen één van de jonge mensen zeggen. Het antwoord van de 10-jarige jongen was kort en krachtig: ‘Bij ons op school zijn er geen leraren.’

Op DOE lopen er wel degelijk ‘leraren’ rond. Mensen met een onderwijsbevoegdheid. Vakdocenten voor alle vakken in het voortgezet onderwijs. Mensen met kennis en vaardigheden die ze overbrengen. Toch snap ik de reactie van de jongen. Op DOE is er namelijk geen hiërarchie. Er is niemand die je vertelt wat je moet leren. Op DOE leer je verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen ontwikkeling en daarin is ieder lid van de school gelijkwaardig. Dat maakt iedereen leraar. Ook iedere ‘leerling’. Dat maakt iedereen leerling. Ook iedere ‘leraar’. Gevoelsmatig is er geen verschil. We zijn gewoon onszelf.

EIGEN
Een 15-jarige jongen op DOE begint te stralen als hij het heeft over filmen en editten. Toen hij mij daarover vertelde, en ik hem over mijn passie, sloegen we een brug. Figuurlijk natuurlijk, want met een gebroken hand kan hij geen camera bedienen. Afgelopen maand offerde de tiener meerdere avonden op om mijn lezing op beeld vast te leggen. Zo ook de zaterdagavond in Theater de Schalm (zie foto). Uit vrije wil. Dat is precies wat het is. Dat is handelen vanuit intrinsieke motivatie. Dat is gebruik maken van de mogelijkheden van het leven om er jouw eigen invulling aan te geven. Omdat je het wil.

De gepassioneerde videograaf zag in Theater de Schalm bovendien hoe ik mezelf een nieuwe uitingsvorm eigen maakte. Toen ik zo oud was als hij, luisterde ik hoofdknikkend naar Nederlandstalige hiphop. Dat was mijn muziek. Het ritme, de flow, de rijmende woordcombinaties die versmelten tot rake zinnen, magnifiek. In het theater sloot ik mijn persoonlijke verhaal voor het eerst af met het rapnummer 'Waar ik voor leef'. De overgave aan de naakte kwetsbaarheid van creativiteit voor een publiek bracht me in ongekende vervoering. Alsof ik mezelf liet vallen en gedragen werd door het moment. Die openbaring vraagt om een vervolg. Als ik veertien bergen kan fietsen, dan kan ik ook... Later meer.

NIEUWSBRIEF

Blijf op de hoogte van de dingen die ik doe.