Wat niemand verwacht

Sterrenstof november - ‘Wat ga je het komende jaar doen dat niemand van je verwacht?’ Samen met een paar vrienden speel ik zo nu en dan Vertellis, waarbij je jezelf en elkaar met dit soort vragen beter leert kennen. Enkele maanden geleden werd deze vraag aan mij gesteld. Ik trok mijn wenkbrauwen op en dacht na. Is er iets dat niemand van me verwacht? En wat zijn de dingen die ik wil doen? Zit daar een overlap in? Na een momentje in mezelf popte er iets op en gaf ik antwoord: ‘Ik ga zingen tijdens een lezing.’

IN KOOR
Er hing een A4’tje aan mijn muur met daarop vier uitingsvormen: spreken, schrijven, rappen en zingen. Zolang ik me kan heugen ga ik aan bij het delen van beleving. Daar wil ik helemaal vrij in zijn. Vrij in de vaardigheden om beleving vorm te geven. In mijn droom zag ik mezelf mijn verhaal delen door te spreken, geschreven teksten voor te lezen, te rappen en te zingen. Ondersteund door audio, foto’s en video’s voor een totale ervaring. Ik wil niet dat je een inspirerend praatje aanhoort. Ik wil dat je erin zit.

Ik zing nog niet zo lang. Hoewel ik m’n I want to break free-act op het zomerfeest van DOE uitgedost en ongegeneerd tot een einde bracht, heeft mijn stem soms nog een eigen wil. Toch schreef ik een nummer over mijn leven in een bus: Als niets hoeft. Het is een rapnummer met een zingend refrein en toen ik vorige week dinsdag op basisschool De Verwondering in Lent stond om mijn verhaal met 90 kinderen van 10, 11 en 12 jaar te delen, en hun begeleiders, had ik het lied voor het eerst in de lezing verwerkt.

Nog nooit heb ik voor zo’n open-minded publiek gestaan. Ook niet voor zo’n grote groep kinderen. We waren drie kwartier in opperste focus met elkaar en ergens in die 45 minuten kwam dat ene nummer voorbij, over het leven in een bus. Over de beleving van het leven in een bus. De muziek startte. Het refrein herhaalde drie keer. De eerste keer zette ik maar gewoon in. Dat deed ik de tweede keer ook. Toen ik voor de derde keer aan het refrein begon, bleken de jonge mensen in de zaal de tekst te kennen. Ik kreeg bijval van 90 kinderstemmen. We zongen samen. In koor. Samen surften we met ons stemgeluid over de klanken van de piano. Kippenvel. Tranen in mijn ogen. Ultiem. Dankjewel.

MEER ONVERWACHTS
De afgelopen week zong ik ook tijdens mijn lezing bij de Bibliotheek aan den IJssel en het netwerk Jong Management. Maar er zijn onlangs meer onverwachte dingen gebeurd. Ten eerste publiceerde NIVOZ, een platform dat onderwijsbetrokkenen sterkt bij de uitvoering van hun pedagogische opdracht, mijn verhaal over een jonge tennisser op DOE en de levenslessen die hij leerde van ons samenspel. Ten tweede schreef ik het verhaal Eerlijk naar aanleiding van een zesjarig podiumbeest dat mij maanden geleden overweldigde in het DOE Le Mar Theater. Ten derde is de derde druk van Het geluksgevoel gearriveerd. Wauw! Telkens als ik deze nieuwsbrief schrijf, besef ik wat er allemaal gaande is. Gaaf.

Wat ga jij doen dat niemand van je verwacht?

Schrijf je in voor de maandelijkse Sterrenstof-nieuwsbrief
en blijf op de hoogte.