Delen

5 juli 2016 / Verhalen

Ja, het klopt: ik leef in een bus. Ik schrijf dagelijks over de magie die ik beleef door m’n intuïtie te volgen. Elke dag mag ik fietsen. Elke dag mag ik flow ervaren. Er is zelfs een documentaire gemaakt over de onmenselijke mogelijkheden van mijn ondefinieerbare wilskracht. Duizenden mensen lezen mijn verhalen. Duizenden mensen leven met me mee. Een aantal van die mensen gaat tegenwoordig met me mee op reis om datgene te ervaren wat met geen taal te vertellen is. Ik ben me bewust van mijn gevoel. Ik weet wat het is. Ik ken mijn oorsprong. Ik kan het overbrengen aan de mensen die het willen ontvangen. Ik voel me schatrijk. De kans bestaat dat ik ook zo overkom. Maar ook ik ben gewoon mens.

 

Het vuur waar ik week in week uit alle denkbare metaforen voor uit de kast haal, is wie ik ben. Ik is mijn gevoel, mijn passie, mijn intuïtie, mijn wilskracht, mijn intrinsieke motivatie en elke andere term die daar synoniem aan is. Als vanzelfsprekend focus ik me zo op dat zaligmakende zelf, dat de rest van de wereld werkelijk waardeloos is. Eén zijn met mijn pure gevoel uit zich in kippenvel, tintelingen en tranen in mijn ogen, en heeft ervoor gezorgd dat gedachten en materie geen enkele waarde meer hebben. Terwijl de wereld waarin ik me beweeg geregeerd wordt door gedachten en materie.

 

Ik ken die wereld. Mijn hoofd creëerde gedachten en verlangde naar materie. Mijn hoofd stuurde aan op het najagen van zoveel mogelijk mensen die me aardig vinden en zoveel mogelijk status om mee te pronken. Mijn hoofd overschaduwde het licht van mijn hart. Momenteel is mijn hoofd geen spelbreker meer. Daarvoor is mijn hoofd inmiddels te goed op de hoogte van het eindeloze genot van mijn pure zelf. Mijn hoofd is mijn vriend. Ik ben oké.

 

Toch kan ik de wereld niet gedag zeggen, plankgas wegrijden met m’n bed op wielen en eenvoudigweg gelukkig zijn op een eiland. Ik kan het niet, want ik wil het niet. Ik wil flow delen. Alleen als we samen het kippenvel, de tintelingen en de tranen in de ogen volgen, erop vertrouwen, zonder remmend stemmetje in ons hoofd, en van onszelf he-le-maal onszelf mogen zijn, dan kan er altijd flow² zijn. Allemaal één. Vrede. Is er iemand die dat niet wil?

 

Het afgelopen decennium heeft me geleerd dat de switch van denken naar voelen, van hoofd naar hart, van verwachtingen naar wilskracht ontzettend moeizaam verloopt in een wereld waar gedachten en materie de boventoon voeren. Ik had een dikke dijk bevestiging nodig om op iets ongrijpbaars te vertrouwen. Die bevestiging haalde ik uit mijn exquisiete lichamelijke prikkels, en werd tot onvoorwaardelijk versterkt toen ik het begon te delen. Door het delen van mijn gevoelens zijn m’n vrienden de olie op mijn vuur. Door het delen van mijn beleving weet ik dat intuïtie leidend mag zijn; van nature leidend is. Door het delen van mijn struggles besef ik wat er in mij gaande is. Door het delen voel ik me schatrijk. Door het delen van het moment ervaren we samen ware liefde.

 

Zonder delen was ik altijd en overal, behalve hier en nu. Mijn sleutels zijn schrijven, samen praten en – vooral – met elkaar voelen. Ik draai er nog steeds deuren mee open. Open. Alles delen. Delen. Delen. Delen.