Kruisende wegen

1 juni 2019 / Nieuwsbrieven

Ik mag mijn verhaal op te gekke plekken delen, zoals in deze oude fabriekshal tijdens het jaarlijkse Helicongres (zie foto). De foto van mijn 17-jarige zelf kijkt iedere theatrale lezing even over mijn schouders mee. Die leeftijd heeft om meerdere redenen indruk op me gemaakt. Dit is één van de redenen, beschreven in Het geluksgevoel:

 

“Op mijn zeventiende, na dertien schooljaren, stuurde de lerares Nederlands me zowaar naar huis met een opdracht die me boeide. Een opdracht waarin ik werd verzocht om op zoek te gaan naar mezelf, mezelf ten opzichte van de wereld en de wereld ten opzichte van mij. ‘Op zoek naar de gulden middenweg’ luidde de opgave. Met de taak om mijn vondsten te verwoorden in een persoonlijk essay, geheel geschreven in de ik-vorm. Ik knipperde met mijn ogen, kneep mezelf een blauwe plek en duwde mijn omlaag gevallen kaak terug naar boven. De vrouw veranderde in een engel die de uitleg in haarzuivere zang met ondersteuning van een 124-koppig symfonieorkest voordroeg. Mijn oren klapperden. Spontaan verliefd sprong ik op mijn fiets en sprintte ik naar huis. Als een wielercoach van een profploeg me die middag tekeer had zien gaan, had ik me direct op kunnen maken voor de Tour de France. Met verzuurde benen holde ik naar boven, donderde ik halverwege de trap drie treden naar beneden, en nam ik gehavend plaats achter m’n bureau. Mijn superfocus sprong spontaan aan. Ik schreef Eer ik Eric ben.”

 

De lerares Nederlands van weleer heeft mijn boek inmiddels gelezen, alsmede een lezing bijgewoond en me uitgenodigd om over een paar weken – exact vier jaar na mijn fietstocht over La Route des Grandes Alpes – te spreken voor de Beweging van Barmhartigheid bij Kloosterhotel ZIN. Ik blijf het fascinerend vinden hoe het leven wegen weet te kruisen.

 

KNOOPPUNT
Als het leven wegen kruist, dan is DOE een knooppunt. Een drukbezocht knooppunt. Ik cruise er twee dagen per week doorheen. Soms als één van de vele weggebruikers, soms als de ANWB. Zo hoorde ik enkele weken geleden iemand huilen in de gang en volgde ik het geluid om te onderzoeken waar wie zijn tranen liet lopen. Ik vond iemand. Het werd een bijzondere ontmoeting waar ik een verhaal over schreef: huilen.

 

Een andere ontmoeting legde ik vast op beeld. Dit zijn de mannen die hutten bouwen:

 

 

TEN TONELE
Wiens weg ik de komende maanden nóg vaker zal kruisen dan de wegen van de DOErakken, is die van Annemiek Nienhuis. Namens Wildpark regisseert Annemiek mijn theatervoorstelling Een ongelofelijk, belangrijk en waargebeurd verhaal over geluk enzo en er staan heel wat ontmoetingen op het programma. Op 27, 28 en 29 september breng ik de voorstelling voor de eerste keren ten tonele. Tickets zijn verkrijgbaar via de website van Parktheater Eindhoven. Het lijkt me erg leuk als ook de wegen van jou en mij daar kruisen.