Het is donderdag 9.00 uur. Ik heb een belafspraak met Robert de Vries, mede-oprichter van Sprekersbureau Quality Bookings. We wisselen ideeën uit over mijn weg als spreker. ‘Het is ook goed om een blog te schrijven waarin je de relatie legt tussen jouw verhaal en de werkvloer,’ klinkt het onder andere. Ik stem in. In de 12 minuten die we elkaar spreken, passeren er allerlei suggesties. Ik zit in mijn auto, op een parkeerplaats. Als we ophangen, kijk ik in stilte voor me uit. Van alles dat besproken is, komt dat ene idee tot leven. De relatie tussen mijn verhaal en de werkvloer.

Tijdens een lezing deel ik een persoonlijk verhaal. Het is mijn eigen verhaal. Een verhaal waarin ik besef dat ik mijn leven inrichtte op basis van wat anderen van mij verwachtten, en wat ik van mezelf moest, in plaats van wat ik zelf voelde. Een verhaal waarin ik ‘ja’ zeg tegen mezelf, door de angst heen in het diepe spring, en erachter komt dat het diepe vlak is*. Een verhaal waarin blijkt dat er meer mogelijk is dan we denken, dat verbeelding werkelijkheid kan worden**. Een verhaal waarin ik zo ‘out-of-the-box’ ga dat de box verdwijnt***. Een verhaal waarin ik ontdek dat het al goed is zoals het is.

Eigenlijk is mijn verhaal best een menselijk verhaal.

Wat is de relatie tussen mijn verhaal en de werkvloer? Volgens mij werken er mensen op een werkvloer. Het lijkt soms alsof we in een wereld leven waarin we ‘werk’ als iets afzonderlijks zien van ‘het leven’. Alsof we daar als vanzelfsprekend een stukje van onszelf uitzetten. Maar dat hoeft helemaal niet. We kunnen werk beleven als een verlengstuk van ons leven. En dan voelt het niet meer als werken. Dan doen we iets waar we energie instoppen én energie van krijgen. Niet omdat het moet, maar omdat we het vanuit onze diepste drijfveer willen.

Ik deel een persoonlijk, bezield verhaal tijdens een theatrale lezing, omdat ik geloof dat iedereen ‘aan kan gaan’. Ik geloof ook dat iedereen vanuit authenticiteit kan bijdragen. En daarin zit een ongekende kracht. Het verbindt, geeft levensvreugde en maakt het ondenkbare mogelijk. Ook op de werkvloer. Met mijn verhaal nodig ik je uit om jouw authentieke ik nog meer te zien en te laten zien.

*De ontdekking dat het diepe vlak is: In mijn lezing combineer ik doorleefde anekdotes met zelfgeschreven muziek en waanzinnig beeldmateriaal. ‘In het diepe’ is één van de nummers die ik in mijn lezing breng.

**Dat verbeelding werkelijkheid kan worden: In januari 2015 stond ik voor het eerst voor een groep. Ik vertelde over mijn sprong in het diepe en de flow die ik had ervaren, om vervolgens vier dromen te delen: La Route des Grandes Alpes fietsen, een documentaire maken, een boek schrijven en een theatervoorstelling spelen. Ze zijn allemaal uitgekomen.

***Zo ‘out-of-the-box’ dat de box verdwijnt: Enkele jaren geleden heb ik al mijn spullen verkocht, de huur van mijn appartement op gezegd en een bus gekocht. Ik heb toen ruim een jaar in een bus in de bergen gewoond. Dat voelde als leven op een onbeschreven blad. ‘En toen er niets meer was, bleef ik zelf over,’ zing ik in het liedje over die periode.